சூர்யநமஸ்காரம்: யோகாவின் சூரிய வணக்கத்தின் தோற்றமும் வம்சாவளி வரலாறும் குறித்த ஓர் ஆய்வு
சமகால உலகளாவிய யோகா நடைமுறையில், சூர்யநமஸ்காரம் (சமஸ்கிருதம்: sūryanamaskar; தமிழில்: ‘சூரிய வணக்கம்’) என்பது மிகவும் பரவலான மற்றும் அடையாளமான ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. மூச்சு மற்றும் இயக்கத்துடன் இணைக்கப்பட்ட இந்த குறுகிய ஆசன வரிசை, பல யோகா முறைகளின் அடிப்படையாக அமைகிறது. இது பண்டைய சூரிய வழிபாட்டுச் சடங்குகளில் வேரூன்றியதாகக் கருதப்பட்டாலும், நவீன காலத்தில் ஆரோக்கியம், உடற்தகுதி மற்றும் நெகிழ்வுத்தன்மை போன்ற உலகளாவிய இலக்குகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.1 சூர்யநமஸ்காரம் மிகவும் பழமையானது என்ற பொதுவான அனுமானம் நிலவினாலும், அறியப்பட்ட யோக மரபுகள் எதிலும் இந்த முறையான பயிற்சி இடம்பெறவில்லை. இதன் தோற்றம் குறித்த தெளிவற்ற நிலையை நீக்கும் வகையில், ஹதயோகம் மற்றும் இந்திய-பாரசீக தற்காப்புக் கலை மரபுகளுக்கு இடையேயான தொடர்புகளை இந்த ஆய்வு ஆராய்கிறது.1 குறிப்பாக, இந்திய மல்லர்களின் ‘தண்டால்’ மற்றும் பாரசீக மற்போர் வீரர்களின் ‘ஷேனா’ போன்ற பயிற்சிகளின் தாக்கத்தை இது விரிவாக விளக்குகிறது. 20-ஆம் நூற்றாண்டில் மகாராஷ்டிரா மற்றும் கர்நாடகாவின் அரச குடும்பங்களின் ஆதரவுடன் இது எவ்வாறு நவீன யோகாவுடன் இணைந்தது என்பது குறித்து இந்த ஆய்வு புதிய நுண்ணறிவுகளை வழங்குகிறது.1
1.0 இந்திய-பாரசீக மற்போர் மரபுகள் மற்றும் பயிற்சிகளின் தோற்றம்
சூர்யநமஸ்காரத்தின் உடல் கூறுகளின் தோற்றத்தைப் புரிந்து கொள்ள, இந்திய மற்றும் பாரசீக மற்போர் மரபுகளை விரிவாக ஆராய வேண்டியது அவசியமாகும். மற்போர் அரங்குகளின் செயல்பாடுகள் யோகாவின் தியான உள்நோக்கத்திற்கு முரணானதாகத் தோன்றினாலும், ‘பாரதீய குஸ்தி’ (இந்திய மற்போர்) என்பது உடல் மற்றும் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகள் யோகாவுடன் பல இடங்களில் இணையும் ஒரு பண்டைய தற்காப்புக் கலையாகும்.1 சமகால வட இந்திய மற்போர் வீரர்களின் வாழ்க்கை முறை, மல்லவித்யா (மற்போர் அறிவு) மற்றும் யோகா ஆகியவற்றிற்கு இடையே பல ஒற்றுமைகள் இருப்பதை ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.1
1.1 இந்திய மல்லர்கள் மற்றும் மல்லவித்யா
‘மல்லா’ என்ற சொல் ஒரு குறிப்பிட்ட இனக்குழுவைச் சேர்ந்தவர்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இவர்களின் பழமை கி.மு. 800-600 காலப்பகுதியிலேயே ஜைமினீய பிராமணத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.1 மகாபாரதம் மற்றும் ராமாயணம் போன்ற இதிகாசங்களில் புகழ்பெற்ற மற்போர் போட்டிகள் (மல்லயுத்தம்) விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், இடைக்காலத்தில் மற்போர் அரசவைகளின் ஆதரவைப் பெற்றது. 12-ஆம் நூற்றாண்டில் கல்யாணி மன்னர் சோமேஸ்வரரால் எழுதப்பட்ட ‘மானசோல்லாசா’ என்ற நூல், மல்லர்களுக்கு வழங்கப்படும் பயிற்சி மற்றும் அவர்களின் ஒழுக்கமான வாழ்க்கை முறையை விவரிக்கிறது.1 15-16 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ‘மல்லபுராணம்’ மற்போர் வீரர்களுக்கான முக்கியமான சமஸ்கிருத நூலாகும். இது மற்போரை ஒரு முக்தி தரும் வழியாகவும், தர்மக் கடமையாகவும் சித்தரிக்கிறது. இதில் மல்லர்கள் பயிற்சியைத் தொடங்குவதற்கு முன் பிராணாயாமம் செய்வது மற்றும் குறிப்பிட்ட ஆசனங்களில் அமர்வது பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன.1
மல்லபுராணத்தில் மல்லர்கள் அவர்களின் அனுபவம் மற்றும் உடல் அமைப்பைப் பொறுத்து ஐந்து வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, அவர்களுக்குரிய ஆசனங்கள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த ஆசனங்கள் உடற்பயிற்சிக்கு முன்னதான ஆயத்தப் பணிகளாகச் செயல்பட்டன.
| மல்லர்களின் வகை | சமஸ்கிருதப் பெயர் | யோக ஆசனம் | விளக்கம் |
| யானை | கஜா (Gaja) | பத்மாசனம் | தாமரை போன்ற அமர்வு நிலை |
| சிங்கம் | சிம்ஹா (Simha) | கருடாசனம் | கழுகு போன்ற நிலை |
| காளை | விரிஷா (Vrsa) | குக்குடாசனம் | சேவல் போன்ற நிலை |
| மான் | மிருகா (Mrga) | பணாசனம் | பாம்பின் தலை போன்ற நிலை |
| எதிர்கால வீரர் | பவிஷ்யா (Bhavisya) | பிட்டத்தின் மேல் அமர்தல் | சாதாரண அமர்வு நிலை |
அட்டவணை 1.0: மல்லபுராணத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மல்லர் வகைகள் மற்றும் அவர்களின் ஆசனங்கள்.1
பத்மாசனம் மற்றும் குக்குடாசனம் போன்றவை 13-ஆம் நூற்றாண்டு வசிஷ்ட சம்ஹிதை மற்றும் 15-ஆம் நூற்றாண்டு ஹதபிரதீபிகாவிலேயே நன்கு அறியப்பட்ட ஆசனங்களாகும். இருப்பினும், மல்லபுராணத்தில் தண்டால் (Dand) போன்ற பயிற்சிகள் அல்லது சூர்யநமஸ்காரம் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படவில்லை.1 இதன் மூலம், மற்போர் வீரர்களிடம் ஆசனங்கள் மற்றும் பிராணாயாமம் போன்ற யோகக் கூறுகள் 16-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே ஊடுருவியிருந்தது தெளிவாகிறது.
1.2 பாரசீக பஹ்லவான்கள் மற்றும் ஷேனா பயிற்சிகள்
14-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் இந்தியாவிற்கு துருக்கிய-பாரசீக மற்போர் முறைகள் வரத் தொடங்கின. முகலாயர்களின் வருகைக்குப் பிறகு, 16-ஆம் நூற்றாண்டில் தக்காணப் பகுதியில் இது நிலைபெற்றது.1 பாரசீக மொழியில் ‘பஹ்லவான்’ என்பது வீரரைக் குறிக்கும். பாரசீகத்தின் ‘சுர்கானே’ (Zurkhaneh) எனப்படும் உடற்பயிற்சி கூடங்களில் ‘ஷேனா’ (Shenâ) எனப்படும் ஒரு வகை உடற்பயிற்சி மிகவும் பிரபலமானது.1 ஷேனா என்பதன் பொருள் ‘நீந்துதல்’ என்பதாகும். இது உடலை அலை அலையாக இயக்கும் ஒரு வகை புஷ்-அப் பயிற்சியாகும். 1600-1700 காலப்பகுதியைச் சேர்ந்த பாரசீக நூல்கள், ஷேனா பயிற்சியை ஒரு நாளைக்கு நூறு முறைக்கு மேல் செய்யக்கூடாது என்று எச்சரிக்கின்றன, ஏனெனில் அது உடல் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும்.1
1778-இல் கார்ஸ்டன் நிபுர் என்ற பயணி பாரசீக உடற்பயிற்சிக் கூடங்களை விவரிக்கும் போது, அங்கிருந்தவர்கள் பயிற்சியைத் தொடங்குவதற்கு முன் தங்கள் முகத்தைத் தரையில் வைத்துப் பலமுறை வணங்குவதைக் கவனித்தார்.1 இந்தத் தரையில் விழுந்து வணங்கும் முறைக்கும், உடற்பயிற்சிக்கும் இடையிலான நெருக்கம் இந்திய மல்லபுராணத்தின் ஆறாவது அத்தியாயத்தில் உள்ள குறிப்புகளுடன் ஒத்துப்போகிறது. ஷேனா பயிற்சியின் போது கைகளுக்கும் கால்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளி அதிகமாக இருக்கும். இது நவீன யோகாவில் ‘அதோ முக ஸ்வானாசனம்’ (Adhomukhaśvānāsana – கீழ்நோக்கிய நாய் நிலை) என்று அழைக்கப்படும் நிலையை ஒத்திருக்கிறது.1 18-ஆம் நூற்றாண்டில், ஷேனா பயிற்சியானது ‘தக்த்-இ ஷேனா’ (Takht-i shenâ) எனப்படும் ஒரு மரப்பலகையைப் பயன்படுத்திச் செய்யப்பட்டது. இந்த பலகை வீரர்களின் கைகள் தரையில் பட்டு அழுக்காகாமல் இருக்கவும், சமமான பிடிமானத்திற்காகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.1
1.3 இந்திய மற்றும் பாரசீக மரபுகளின் ஒருங்கிணைப்பு (Transculturation)
18-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், இந்திய மற்போர் வீரர்களிடையே பாரசீக ஷேனா பயிற்சிகள் ‘தண்டால்’ அல்லது ‘தண்டு’ (Dand) என்ற பெயரில் பரவலானது. 1809-இல் ஒரு மராட்டியப் படைமுகாமில் இந்தப் பயிற்சியைக் கவனித்த தாமஸ் பிராட்டன் (Thomas Broughton), மற்போர் வீரர்கள் கைகளையும் கால்களையும் தரையில் ஊன்றி உடலை முன்னோக்கித் தள்ளுவதை விவரித்துள்ளார்.1 இந்தப் பயிற்சியானது மற்போர் வீரர்களுக்கு உடல் வலிமையைத் தரக்கூடிய முதன்மையான பயிற்சியாகக் கருதப்பட்டது. 19-ஆம் நூற்றாண்டில் வெளியான ‘வியாயாம தீபிகே’ போன்ற கன்னட நூல்கள் தண்டால் பயிற்சிகள் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை ஓவியங்களுடன் விளக்குகின்றன.1
தண்டால் பயிற்சியின் நிலைகள் பின்வருமாறு அமைகின்றன: முதலில் கைகளையும் கால்களையும் தரையில் ஊன்றி உடலை உயர்த்த வேண்டும். பின்னர் மார்பு பகுதியைத் தரைக்கு மிக அருகில் கொண்டு சென்று, தலை மற்றும் மார்பு பகுதியை உயர்த்த வேண்டும்.1 இந்த இயக்கம் பாரசீக ஷேனா பயிற்சியின் ‘ஷேனா கெஷிதே’ (Shenâ keshideh) என்ற வடிவத்தை நேரடியாக ஒத்திருக்கிறது. 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், தண்டால் பயிற்சிகள் மற்போர் வீரர்களின் எல்லையைத் தாண்டி, பள்ளிகளின் உடற்கல்வி மற்றும் ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ் பயிற்சிகளின் ஒரு பகுதியாக மாறியது.1
2.0 ஹதயோக மரபில் ஆசனங்களின் பரிணாமம்
ஆரம்பகால யோக நூல்களான பகவத் கீதை மற்றும் பதஞ்சலி யோக சூத்திரம் ஆகியவற்றில், ஆசனம் என்பது தியானத்திற்காக அமரும் ஒரு நிலையாகவே (Seated Posture) கருதப்பட்டது.1 ஆனால், ஹதயோக மரபு வளர வளர, ஆசனங்களின் எண்ணிக்கை மற்றும் வகைப்பாடு விரிவடைந்தது.
2.1 இடைக்கால யோக நூல்கள்
12-13 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ‘வசிஷ்ட சம்ஹிதை’ பத்து ஆசனங்களைக் கற்பிக்கிறது, இதில் மயூராசனம் (மயில் நிலை) மற்றும் குக்குடாசனம் போன்ற அமராத நிலைகளும் அடங்கும்.1 15-ஆம் நூற்றாண்டின் ‘ஹதபிரதீபிகா’ 15 ஆசனங்களைக் குறிப்பிடுகிறது. இந்த நூல்களில் ‘தண்டா’ என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படும்போது, அது உடலின் குச்சி போன்ற நேர்க்கோட்டு அமைப்பைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது, ஒழிய தண்டால் பயிற்சியைக் குறிக்கவில்லை.1 இடைக்கால ஹதயோக நூல்களில் இறைவனுக்கு வணக்கம் செலுத்தும் பாடல்கள் இருந்தாலும், சூர்யநமஸ்காரம் போன்ற ஒரு முறையான உடல் பயிற்சி அந்த நூல்களில் கற்பிக்கப்படவில்லை.1
2.2 18 மற்றும் 19-ஆம் நூற்றாண்டு மாற்றங்கள்
18-ஆம் நூற்றாண்டில் யோகாசனங்கள் உடல் ரீதியான ஆரோக்கியம் மற்றும் வலிமைக்கான பயிற்சியாக மாறத் தொடங்கின. ‘ஹத தத்துவ கௌமுதி’ மற்றும் ‘ஹதாப்யாச பத்ததி’ போன்ற நூல்கள் ஆசனங்களை இயக்கத்துடன் இணைத்தன.1 ‘ஹதாப்யாச பத்ததி’ 112 ஆசனங்களைப் பட்டியலிடுகிறது, இதில் பல ஆசனங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து செய்யப்படும் வரிசை முறையைக் கொண்டுள்ளன. குறிப்பாக, இதில் விவரிக்கப்படும் ‘கஜாசனம்’ (யானை நிலை), நவீன யோகாவின் அதோ முக ஸ்வானாசனத்தை ஒத்திருப்பதுடன், அதன் இயக்க முறைகள் தண்டால் பயிற்சியின் ஆரம்ப நிலைகளை எதிரொலிக்கின்றன.1
| ஆசனத்தின் பெயர் (ஹதாப்யாச பத்ததி) | விளக்கம் | நவீன யோகாவுடன் ஒப்பீடு |
| சரடாசனம் (Saraṭāsana) | தரையில் படுத்து ‘ஸூ’ என்ற ஒலியை எழுப்புதல் | சர்பாசனம் அல்லது புஜங்காசனம் போன்றது |
| மத்ஸ்யாசனம் (Matsyāsana) | தரையில் படுத்து உடலை மீண்டும் மீண்டும் உயர்த்துதல் | ஒரு வகை குதிக்கும் ஆசனம் |
| கஜாசனம் (Gajāsana) | பிட்டத்தை உயர்த்தி, மூக்கைத் தரையில் வைத்து முன்னோக்கி நகர்த்துதல் | அதோ முக ஸ்வானாசனம் |
| ரதாசனம் (Rathāsana) | கால்களைச் சுழற்றி முன்னோக்கி நகர்த்துதல் | முன்னோக்கி வரும் லunge (Lunge) நிலை |
அட்டவணை 2.0: ஹதாப்யாச பத்ததியில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள சில முக்கிய ஆசனங்கள்.1
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மகாராஷ்டிராவின் ஔடும்பரா பகுதியில் வாழ்ந்த பிரம்மானந்தர், ஹதபிரதீபிகாவிற்கு எழுதிய ‘ஜோத்ஸ்னா’ என்ற உரையில் ‘சூர்யநமஸ்காரம்’ என்ற சொல்லைக் குறிப்பிடுகிறார்.1 அதிகப்படியான சூர்யநமஸ்காரங்களைச் செய்வது உடல் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் எச்சரித்ததன் மூலம், 19-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே சூர்யநமஸ்காரம் என்ற பெயரில் ஒரு கடினமான உடல் பயிற்சி நடைமுறையில் இருந்தது உறுதியாகிறது. இருப்பினும், அவர் இந்தப் பயிற்சியை ஹதயோக மரபில் இருந்து விலக்கியே வைத்திருந்தார்.1
3.0 நவீன சூர்யநமஸ்காரத்தின் தோற்றம் மற்றும் பரவல்
20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், இந்திய தேசியவாதம் மற்றும் உடற்கல்வி இயக்கத்தின் வளர்ச்சியுடன் சூர்யநமஸ்காரம் ஒரு புதிய வடிவம் பெற்றது. இது முக்கியமாக இரண்டு வெவ்வேறு பாணிகளில் உருவெடுத்தது.
3.1 மகாராஷ்டிரா பாணி: பவன்ராவ் பிரதிநிதியின் பங்களிப்பு
1909-இல் மகாராஷ்டிராவின் அவுந்த் (Aundh) சமஸ்தானத்தின் மன்னராகப் பதவியேற்ற பவன்ராவ் பிரதிநிதி, சூர்யநமஸ்காரத்தை ஒரு முழுமையான உடற்பயிற்சி முறையாக மாற்றியமைத்தார்.1 அவர் 1923-இல் அவுந்த் மாநிலத்தின் பள்ளிகளில் சூர்யநமஸ்காரத்தைக் கட்டாயமாக்கினார். 1928-இல் அவர் வெளியிட்ட ‘Surya Namaskars: Sun-Adoration for Health, Efficiency and Longevity’ என்ற நூல், சூர்யநமஸ்காரத்தின் நுட்பங்களை விரிவாக விளக்கியது. பிரதிநிதியின் முறையில் பத்து நிலைகள் (Positions) இருந்தன. அவர் இந்தப் பயிற்சியை ‘சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம்’ (எட்டு உறுப்புகள் தரையில் படும் வணக்கம்) என்பதன் ஒரு பகுதியாகக் கருதினார்.1
பிரதிநிதி தனது தந்தை பின்பற்றிய பழைய பாணியிலான சூர்யநமஸ்காரத்தில் சில மாற்றங்களைச் செய்தார். மூச்சுப் பயிற்சி (பிராணாயாமம்), மந்திர உச்சாடனம் மற்றும் கண் பார்வை (திருஷ்டி) ஆகியவற்றை ஆசனங்களுடன் இணைத்தார். மந்திரங்களை மெதுவாகவும் உரக்கவுமே உச்சரிக்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.1 பிரிட்டிஷ் பத்திரிகையாளர் லூயிஸ் மோர்கனின் உதவியுடன், இந்தப் பயிற்சியிலிருந்து மதக் கூறுகளைக் குறைத்து, உலகளாவிய ஆரோக்கியப் பயிற்சியாக மாற்றினார். இது சூர்யநமஸ்காரத்தை இந்துக்கள் அல்லாதவர்களிடமும் கொண்டு செல்ல உதவியது.1
3.2 கர்நாடகா பாணி: டி. கிருஷ்ணமாச்சார்யாவின் வினியாச முறை
மைசூர் அரண்மனையில் யோகாசன ஆசிரியராக இருந்த டி. கிருஷ்ணமாச்சார்யா, சூர்யநமஸ்காரத்தின் மற்றொரு வடிவத்தை உருவாக்கினார்.1 1934-இல் அவர் எழுதிய ‘யோக மகரந்தா’ (Yoga Makaranda) என்ற நூலில், மூச்சுடன் கூடிய இயக்கங்களை (Vinyasa) அடிப்படையாகக் கொண்ட யோக முறையை விளக்கினார். கிருஷ்ணமாச்சார்யா தனது முறைக்கும் மற்போர் வீரர்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ளவில்லை என்றாலும், அவர் மைசூர் அரண்மனையிலிருந்த தற்காப்புக் கலை மற்றும் ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ் மரபுகளின் தாக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார் என்பது தெளிவாகிறது.1
கிருஷ்ணமாச்சார்யாவின் மாணவரான பட்டாபி ஜோயிஸ் (Pattabhi Jois), 1962-இல் எழுதிய ‘யோக மாலா’ (Yoga Mala) என்ற நூலில் இரண்டு வகையான சூர்யநமஸ்காரங்களை (Surya Namaskara A & B) அறிமுகப்படுத்தினார். சூர்யநமஸ்காரம் ‘A’ ஒன்பது நிலைகளையும், சூர்யநமஸ்காரம் ‘B’ பதினேழு நிலைகளையும் கொண்டிருந்தது.1 இதில் ‘வீரபத்ராசனம்’ மற்றும் ‘உத்கடாசனம்’ போன்ற ஆசனங்கள் புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டன. வீரபத்ராசனம் போன்ற நிலைகள் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிரிட்டிஷ் இந்திய ராணுவத்தின் உடற்பயிற்சி முறைகளை (Callisthenics) ஒத்திருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.1
| சூர்யநமஸ்காரப் பாணி | உருவாக்கியவர்/பிரபலப்படுத்தியவர் | முக்கிய அம்சம் | தரையமைப்பு |
| மகாராஷ்டிரா பாணி | பவன்ராவ் பிரதிநிதி | சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் | மார்பு மற்றும் முழங்கால் தரையில் படும் |
| கர்நாடகா பாணி (மைசூர்) | டி. கிருஷ்ணமாச்சார்யா | வினியாச (மூச்சு-இயக்கம்) | உடல் தரைக்கு மேலே மிதக்கும் (சதுரங்க தண்டாசனம்) |
அட்டவணை 3.0: மகாராஷ்டிரா மற்றும் கர்நாடகா சூர்யநமஸ்காரப் பாணிகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகள்.1
3.3 உத்தரகாண்ட் மற்றும் சிவானந்தா யோகாவின் தாக்கம்
1939-இல் ரிஷிகேஷைச் சேர்ந்த சுவாமி சிவானந்தா, சூர்யநமஸ்காரத்தை தனது யோகப் பயிற்சிகளின் ஒரு பகுதியாக அறிமுகப்படுத்தினார்.1 அவர் ஆரம்பத்தில் சூர்யநமஸ்காரத்தின் நுட்பங்களை விட அதன் ஆன்மீகப் பலன்களை வலியுறுத்தினார். பன்னிரண்டு சூரியப் பெயர்களை உச்சரிப்பதன் மூலம் சூரிய வழிபாட்டைச் செய்யுமாறு அவர் கூறினார். 1950-களில் அவரது சீடர்களான விஷ்ணுதேவானந்தா, சச்சிதானந்தா மற்றும் சத்யானந்தா ஆகியோர் சூர்யநமஸ்காரத்தை உலகெங்கிலும் உள்ள யோகா ஸ்டுடியோக்களுக்குக் கொண்டு சென்றனர்.1 சத்யானந்தா சூர்யநமஸ்காரத்தை ஒரு முழுமையான யோகப் பயிற்சியாக நிலைநிறுத்தினார்.7
4.0 சூர்யநமஸ்கார நிலைகள் மற்றும் அதன் செயல்பாட்டு முறை
சூர்யநமஸ்காரத்தில் பன்னிரண்டு நிலைகள் உள்ளன. இவை சூரியனின் பன்னிரண்டு பெயர்களுடன் தொடர்புடைய மந்திரங்களை உச்சரித்துக் கொண்டே செய்யப்படுகின்றன.3 ஒவ்வொரு ஆசனத்தின் போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட மூச்சு முறை (சுவாசம்) மற்றும் மன ஒருமைப்பாடு (திருஷ்டி) பின்பற்றப்படுகிறது.
| நிலை | ஆசனத்தின் பெயர் | மந்திரம் | சுவாச முறை | சக்கரம் |
| 1 | பிரணாம ஆசனம் | ஓம் மித்ராய நம | வெளிமூச்சு | அனாஹத |
| 2 | ஹஸ்த உத்தானாசனம் | ஓம் ரவயே நம | உள்மூச்சு | விசுத்தி |
| 3 | பாதஹஸ்தாசனம் | ஓம் சூர்யாய நம | வெளிமூச்சு | சுவாதிஷ்டான |
| 4 | அஸ்வ சஞ்சலனாசனம் | ஓம் பானவே நம | உள்மூச்சு | ஆக்ஞா |
| 5 | பர்வதாசனம் (அல்லது தண்டாசனம்) | ஓம் ககாய நம | வெளிமூச்சு | விசுத்தி |
| 6 | அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் | ஓம் புஷ்ணே நம | கும்பகம் (நிறுத்தம்) | மணிபூரக |
| 7 | புஜங்காசனம் | ஓம் ஹிரண்யகர்பாய நம | உள்மூச்சு | சுவாதிஷ்டான |
| 8 | பர்வதாசனம் | ஓம் மரிசயே நம | வெளிமூச்சு | விசுத்தி |
| 9 | அஸ்வ சஞ்சலனாசனம் | ஓம் ஆதித்யாய நம | உள்மூச்சு | ஆக்ஞா |
| 10 | பாதஹஸ்தாசனம் | ஓம் சவித்ரே நம | வெளிமூச்சு | சுவாதிஷ்டான |
| 11 | ஹஸ்த உத்தானாசனம் | ஓம் அர்க்காய நம | உள்மூச்சு | விசுத்தி |
| 12 | பிரணாம ஆசனம் | ஓம் பாஸ்கராய நம | வெளிமூச்சு | அனாஹத |
அட்டவணை 4.0: பீகார் யோகா பள்ளியின் (BSY) 12 நிலைகள் கொண்ட சூர்யநமஸ்காரம்.3
நவீன யோகா ஆய்வுகள், சூர்யநமஸ்காரம் என்பது உடல், சுவாசம் மற்றும் மனம் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடு என்று கூறுகின்றன.3 இது நாளமில்லாச் சுரப்பிகளின் செயல்பாட்டைச் சீராக்குவதோடு, தசை மண்டலத்தின் நெகிழ்வுத்தன்மையையும் அதிகரிக்கிறது.4 சூர்யநமஸ்காரத்தில் உள்ள ‘பீஜ மந்திரங்கள்’ (Beeja Mantras) உடலில் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தி மன அமைதியைத் தருகின்றன.3
5.0 முடிவுரை
சூர்யநமஸ்காரம் என்பது ஒரு தூய பண்டைய யோக மரபு அல்ல, மாறாக அது 18 மற்றும் 19-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இந்திய-பாரசீக மற்போர் பயிற்சிகள், ஹதயோக ஆசனங்கள் மற்றும் மத ரீதியான வணங்கும் முறைகள் ஆகியவற்றின் ஒரு கலாச்சாரக் கலவையாகும்.1 தண்டால் மற்றும் ஷேனா போன்ற பயிற்சிகளே சூர்யநமஸ்காரத்தின் உடல் கட்டமைப்பை உருவாக்கியுள்ளன. 20-ஆம் நூற்றாண்டில் மகாராஷ்டிரா மற்றும் மைசூர் அரச குடும்பங்களின் ஆதரவால் இந்தப் பயிற்சி நவீன யோகாவுடன் வெற்றிகரமாக இணைக்கப்பட்டது.
சூர்யநமஸ்காரத்தின் வம்சாவளி வரலாறு என்பது இந்திய எல்லைகளைத் தாண்டி பாரசீகம் வரை நீண்டுள்ளது. இது வெறும் உடற்பயிற்சி மட்டுமல்ல, இது ஒரு உடல்-மொழி ரீதியான சடங்காகும். சூர்யநமஸ்காரம் மத ரீதியான வழிபாட்டுடன் தொடங்கினாலும், இன்று அது உலகளாவிய அளவில் ஆரோக்கியம் மற்றும் உடற்தகுதிக்கான ஒரு மதச்சார்பற்ற கருவியாக உருவெடுத்துள்ளது.1 யோகாவிற்கும் தற்காப்புக் கலைகளுக்கும் இடையிலான இத்தகைய தொடர்புகளைப் புரிந்துகொள்வது, நவீன யோகா பயிற்சிகளின் உண்மையான பரிணாமத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும். எதிர்கால ஆய்வுகள், ஜைன மற்றும் பௌத்த மரபுகளில் உள்ள சாஷ்டாங்க நமஸ்கார முறைகளுக்கும் சூர்யநமஸ்காரத்திற்கும் உள்ள தொடர்புகளை ஆராய்வது அவசியமாகும்.1
Works cited
- JoYS.2025.V6.001+RUSSELL.pdf
- (PDF) Sūryanamaskār: Tracing the Origins of Yoga’s Sun Salutation – ResearchGate, accessed January 29, 2026, https://www.researchgate.net/publication/391790212_Suryanamaskar_Tracing_the_Origins_of_Yoga’s_Sun_Salutation
- Insights on Surya namaskar from its origin to application towards health – PMC – NIH, accessed January 29, 2026, https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8814407/
- Insights on Surya namaskar from its origin to application towards health – ResearchGate, accessed January 29, 2026, https://www.researchgate.net/publication/357443569_Insights_on_Surya_namaskar_from_its_origin_to_application_towards_health
- (PDF) Cinmudrā: Origins, Evolution and Meaning – ResearchGate, accessed January 29, 2026, https://www.researchgate.net/publication/391787349_Cinmudra_Origins_Evolution_and_Meaning
- The Effect of a Six-Week Course of Surya Namaskar Practice on Back Flexibility and Lumbar Flexion in Male College Students – Semantic Scholar, accessed January 29, 2026, https://pdfs.semanticscholar.org/f5c6/8022f413bfef347ba2ff9c29d5d9a54278ea.pdf
- Research Article: A Retrospective Study On Surya Namaskar Surbhi Raina and Drkavitaindapurkar | PDF | Vedas – Scribd, accessed January 29, 2026, https://www.scribd.com/document/882879826/12113-A-2018
