e-ISSN 3048-9822DOI prefixDOI முன்னொட்டு 10.63300

Open Access · Double-blind peer review · APC ₹1,000 after acceptanceதிறந்த அணுகல் · இரட்டை மறைவு மதிப்பாய்வு · ஏற்கப்பட்ட பின் APC ₹1,000

உணவு ஒழுக்கமும் உண்ணாநோன்பும்: வள்ளலார் மற்றும் வேதாத்திரி மகரிஷி அவர்களின் தத்துவ மற்றும் வாழ்வியல் பார்வைகளின் ஒப்பீட்டு ஆய்வு

ஆய்வுச் சுருக்கம் (Abstract)

உணவும் உண்ணாநோன்பும் மனித வாழ்வின் உடல், மன, மற்றும் ஆன்மிக வளர்ச்சியில் மிக முக்கிய இடத்தைப் பெறுகின்றன. தமிழ் ஆன்மிக மரபில் வள்ளலார் அவர்கள் “ஜீவகாருண்யம்” என்னும் கருணை மையமான சிந்தனையின் மூலம் சைவ உணவையும், பசியாற்றுதலையும் வலியுறுத்தினார். மறுபுறம், வேதாத்திரி மகரிஷி அவர்கள் உணவு ஒழுக்கத்தை உடல் சுத்திகரிப்பு மற்றும் மன அமைதிக்கான ஓர் அறிவியல் முறையாக விளக்கினார். இக்கட்டுரை இவ்விரு மகான்களின் உணவியல் கொள்கைகளை உடல் ஆரோக்கியம், மனக் கட்டுப்பாடு, மற்றும் ஆன்மிக உயர்வு ஆகிய தளங்களில் ஒப்பீட்டு ஆய்வாக முன்வைக்கிறது.

முக்கிய சொற்கள் (Keywords): ஜீவகாருண்யம், சத்துவ உணவு, உண்ணாநோன்பு, உடல் சுத்திகரிப்பு, மனஒழுக்கம், ஆன்மிக முன்னேற்றம்.

  1. அறிமுகம்

மனித வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவைகளில் உணவு முதன்மையானது. “உணவே மருந்து” என்பது தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஆணிவேர் போன்ற பழமொழியாகும். உணவு உடலுக்குச் சக்தியை அளிப்பதுடன் மனநிலையையும் தீர்மானிக்கிறது. வள்ளலார் அவர்கள் உணவின் கருணை நோக்கத்தையும், வேதாத்திரி மகரிஷி அவர்கள் அதன் அறிவியல் அடிப்படையிலான ஒழுக்கத்தையும் உலகிற்கு எடுத்துரைத்தனர்.

  1. வள்ளலாரின் உணவியல் கொள்கை

2.1 ஜீவகாருண்யம் மற்றும் உணவு

வள்ளலார் அவர்களின் கொள்கையின் மையப்புள்ளி “ஜீவகாருண்யம்” ஆகும். எவ்வுயிர்க்கும் துன்பம் செய்யாத நிலையே ஆன்மிகத்தின் தொடக்கம் என அவர் கருதினார்.

2.2 பசியாற்றுதல் – உயர்ந்த தர்மம்

வள்ளலார் பசியை ஒரு “கொடிய நோய்” என்று வகைப்படுத்தினார். பசியால் வாடும் உயிர்களுக்கு உணவு வழங்குவதே உயர்ந்த தர்மம் என்பது அவர் நிலைப்பாடு.

“பசித்திரு, தனித்திரு, விழித்திரு” இந்த வழிகாட்டுதலில் பசியை உணர்தல் மற்றும் பிறர் பசியைத் தீர்த்தல் ஆகியவை ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கான படிக்கட்டுகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

  1. வேதாத்திரி மகரிஷியின் உணவு மற்றும் நோன்பு கொள்கை

3.1 உடல் இயந்திரத்திற்கான எரிபொருள்

வேதாத்திரி மகரிஷி உணவை ஓர் அறிவியல் பார்வையில் அணுகினார். அவர் உணவை “உடல் இயந்திரத்திற்கான எரிபொருள்” என்று விளக்கினார்.

3.2 உண்ணாநோன்பின் அறிவியல் (Fasting Science)

மகரிஷி அவர்களின் பார்வையில், நோன்பு என்பது செரிமான உறுப்புகளுக்கு ஓய்வு அளிக்கும் “இயற்கை மருத்துவம்” ஆகும். இதன் பயன்களாவன:

  1. உடலில் தேங்கிய நச்சுக்கள் வெளியேறுதல்.
  2. இரத்த ஓட்டம் சீரடைதல்.
  3. மன அமைதி அதிகரித்தல்.
  1. உணவின் தத்துவ அடிப்படை: மூன்று குணங்கள்

இந்திய சாஸ்திரங்களின்படி உணவை மூன்று வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்:

  1. ஒப்பீட்டு ஆய்வு (Comparative Analysis)
அம்சம் வள்ளலார் வேதாத்திரி மகரிஷி
உணவின் நோக்கம் கருணை மற்றும் ஜீவகாருண்யம் ஆரோக்கியம் மற்றும் அறிவியல் சமநிலை
உணவுமுறை சைவ, சத்துவ ஆன்மிகக் கட்டுப்பாடு மிதமான, இயற்கை உணவு
நோன்பின் இலக்கு ஆன்மிக உயர்வு உடல்-மனம் தூய்மை மற்றும் சமநிலை
  1. நவீன அறிவியல் பார்வையும் பொருத்தப்பாடும்

இன்றைய நவீன மருத்துவ ஆய்வுகள் கூறும் “இடைப்பட்ட உண்ணாநோன்பு” (Intermittent Fasting) மற்றும் “ஆட்டோபேஜி” (Autophagy – செல்கள் தங்களைத் தாமே புதுப்பித்துக் கொள்ளுதல்) ஆகிய முறைகள் வேதாத்திரி மகரிஷியின் கருத்துகளுடன் ஒத்துப்போகின்றன. இது இன்சுலின் சென்சிட்டிவிட்டியை மேம்படுத்தி உடல் எடையைக் குறைக்க உதவுகிறது.

  1. முடிவுரை

வள்ளலார் உணவை கருணையின் வடிவமாகவும், வேதாத்திரி மகரிஷி அதை உடல் நலத்தின் அடிப்படையாகவும் கண்டனர். இவ்விருவரின் கருத்துகளையும் ஒருங்கிணைத்துப் பார்க்கும்போது, மிதமான உணவு மற்றும் முறையான நோன்பு என்பது ஒரு முழுமையான வாழ்வியல் முறையாகத் திகழ்கிறது. இது தனிமனித ஆரோக்கியத்தை மட்டுமல்லாது, பகிர்ந்து உண்ணும் பண்பின் மூலம் சமூக சமத்துவத்தையும் உறுதி செய்கிறது.

  1. சான்றாதாரங்கள் (References in MLA Style)
  1. வள்ளலார். திருவருட்பா. வடலூர்: சமரச சுத்த சன்மார்க்க சத்திய சங்கம் வெளியீடு, 1874.
  2. வள்ளலார். ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம். வடலூர்: சத்திய ஞான சபை பதிப்பகம்.
  3. வேதாத்திரி மகரிஷி. உடல், உயிர், மனம். 12-ஆம் பதிப்பு, ஈரோடு: வேதாத்திரி பதிப்பகம், 2018.
  4. வேதாத்திரி மகரிஷி. ஞானக் களஞ்சியம் – பகுதி 1. 7-ஆம் பதிப்பு, ஈரோடு: வேதாத்திரி மகரிஷி பதிப்பகம், 2019.
  5. World Community Service Center. Yoga for Human Excellence – Course Material. Chennai: WCSC Publications.
  6. Indian Council of Medical Research (ICMR). Dietary Guidelines for Indians. New Delhi: ICMR Publication, 2020.

Leave a Reply